10 Mayıs 2021 Pazartesi

yelen

 
ilanı harp! ilanı harp!
yatıyoruz, kalkıyoruz
ilanı harp!
ne çıkar sanki
ne olur bir gün
ilanı aşk edilse…
 
savaş boyalarımızı silsek
tavşan uykularına nihayet
deliksiz bir uyku çeksek
güne tebessümle başlasak
işe güce, çarşıya pazara
- öğrencilerden öğreneceğimiz
çok şey var -
onlarla okullara
dur ihtarlarına muhalefet
aşağıya bakmadan
pürneşe yol alsak
tuzak tutumundan müsterih
selam alıp versek, hâl hatır sorsak
karınlarımız gülmekten ağrısa
yanaklarımız sevinçten ıslansa
ne çıkar sanki
geceleri dudaklarımıza değen o son şey
sigara izmariti değil, bir başka dudak olsa
geceleri dudaklarımıza değen o son şey
içki matarası değil, bir başka dudak olsa
ne çıkar sanki
ne olur bir gün
ilanı aşk edilse...






bu şiir
rıhtım dergi, 2021 nisan
sayısında yayımlanmıştır.

Hayatın Orta Parmağı

Hayatla aramız öteden beri limoniydi. Asık suratını, çatık kaşlarını, kurulu yumruklarını görmeye ve bunların gölgesinde yaşamaya alışmıştık. Tekme tokat giriştiği, üstümüze çıkıp tepindiği günler de oldu; hakkını yememeli, evet belki gülmese de tebessüm gösterdiği günler de... Ama hiç alay ettiği olmamıştı. Ta ki bugüne kadar… Hayat bugün bizim Kalas Osman’la çok fena kafa buldu. Böylece hayatın o hiç bilmediğimiz alaycı yönüyle de tanışmış olduk.

Osman, yağmalanan kervanlarını, Pardon filmindeki İbrahim gibi sigarasının dumanını savura savura izlerken, bir yandan da bana bu tufaya nasıl geldiğini anlatmaya çalışıyordu. Hayatın orta parmağını hikâyenin sonunda görecektim. Sinirlerim bozulacak, zembereğim boşanacak, Osman kahkahalarımı durduramayınca da bir hışımla kalkıp küfrede küfrede çekip gidecekti.

İtiraf etmeliyim, Meliha diye söze başlayınca yine mi aynı terane diye kısa bir iç sıkıntı geçirdim. Meliha? Osman’ın eski kız arkadaşı. Meliha ile Osman hızarlı, mengeneli bir aşk yaşamış, yıllarca bir küs bir barışık yürüttükleri ilişkileri; kızın, Osman’ın yontulmaz bir kalas olduğunu anlamasıyla sonlanmıştı. Osman bu sonla zıvanadan çıkmış, kendini ateşlere atmış; fakat yontulmadığı gibi yanıp kül de olmamıştı. Sonrası tufan… Kavruk bir Pinokyo gibi avare avare dolaşıyor şimdilerde. Üstelik yalan söyleyemediği için Pinokyo kadar ilgi de görmüyor. Bir işin ucundan tut diyoruz, ona da yanaşmıyor. Habire şansına sövüp duruyor. Eğer, “Kendim ettim kendim buldum” türküsü yazılmamış olsaydı, Osman’a rastlayan eli saz tutmuş herhangi biri ondan ilhamla mutlaka yazardı. Oysa Osman’ın kalbinin temizliğine sonuna kadar kefilim, bunları kesinlikle hak etmiyor fakat ağzının bozukluğuna da bir o kadar fitilim; onun şu bıçkın havaları, iflah olmaz haytalıkları kötü bir koku gibi insanları kendisinden uzaklaştırıyor. Neticede bir ablası Oya bir de bizim tayfadan başka kimsecikler kalmadı çevresinde. Hoş ablasını da pek görmez, yardımlarını kabul etmez ya, o da ayrı bir terane. Neyse ki ablasının yardımına koşmaktan geri durmuyor. En azından kimse vefasız olduğunu söyleyemez.

Osman birkaç gün ortadan kaybolunca epey meraklanmıştık, meğer Oya abla taş düşürüyorum deyince, Oya ablanın çiçekçi dükkânını idare etme işi, çiçekten böcekten zerre anlamayan, hatta bu yüzden adı Kalas Osman’a çıkan bizimkine kalmış. Oya ablanın çırağı işten anladığı için dükkâna bakarken, Osman teslimatlara koşturmuş. Bana sorsalar asla yapmaz derdim ama belli ki yaşadıkları onu değiştirmiş. Zaman yontamadığını, en azından törpülüyor. Bir gün, iki gün, alışacağım derken her gün daha da sıkıntılı bir hâl almış işler. Hayat adeta büyük konuştun, kimse için eline çiçek almadın, bu uğurda sevdiğin kadını dahi kaybettin ama yine de uslanmadın, şimdi çek bakalım ceremesini demiş. Nihayetinde çekti de. Yanımızdan ayrılmayan adamın yüzünü gören cennetlik oldu. Arada akşamları görür, yaşadığını bilir, ayaküstü laflardık hepsi o. İçi içini kemiriyordu, seziyorduk ama Allah için tek bir gün of demedi. Onu görmediğimiz birkaç gün daha dişini sıkmış Osman, iş bir yandan üstündeki avarelik sıkıntısını azaltırken, öte yandan mizacına çok ters olmasından bir başka sıkıntı zerk edip şafak saymasına sebep olmuş. Arada çıktığı taksi işini, tüm şikâyetlerine rağmen mumla arar olmuş. Yine de ablasının hatırına sebat edip dükkânın anahtarlarını teslim edeceği bu büyük güne kadar işi kotarmış.

Günün çiçeklerini, bugün bu işten kurtulacağını bilmenin verdiği iç huzurla, hiç söylenmeden, ayakları geri geri gitmeden bir bir teslim etmeye koyulduğunda, son çiçeği teslim etmek için vardığı dairenin kapısını hiç olmadığı kadar istekli çalmış. Ruhunu teslim etmeden önce yaptığı son şeyin bir kapının ziline basmak olacağını nereden bilebilirdi? Aklına bile gelmemiş. Çok geçmeden açılmasını beklediği o son kapı üstüne yıkılmış; bununla da kalmamış, sıradağlar üstüne devrilmiş; kurt ulumaları, şimşek çakmaları, zılgıtlar kulaklarını sağır etmiş; başından aşağı kaynar sular dökülürken, ayakları karlara gömülmüş; tuttuğu buketteki güller birer yılana dönüşüp gözlerine, dudaklarına, boynuna hücum etmişler. Onları var gücüyle sıkmış, canlarını alana dek boğmuş ve hareketsiz kaldıklarında buketi elinden bırakmış. Tanıdık bir sesten ismini işitmiş. “Osman!” demiş o ses. Seslenilen Osman olmamak için neler vermezmiş ki… Seslenenin Meliha olmaması için neler vermezmiş ki... Kadınların kocalarının soyadlarını almalarına lanetler okurken, hasta yatağında eceli bekleyen insanların, son nefeslerinde gözlerinden süzülen o bir damla göz feri süzülüvermiş yanağından. Ruhunu orada, o kapı önünde bırakıp bedeni ile ablasının yanına dönmüş. Avucunun içinde sıktığı anahtarları, parçalanmış elinin kanına bulanmış bir vaziyette ablasının avucuna bırakmış. Parmak uçlarından kanlar damlata damlata sokakları adımlamış. Onu bulduğumda yarı deli bir halde dizini dövüyor, pantolonunu avucunun içindeki kanla kızıla boyuyordu.

Mahalleyi yukarıdan gören bu tepede bizim tayfayla buluşur, bir şeyler içer, laflardık. Osman’ın bu tepeden atlama fikrine kapılmamasına ne kadar şükrettim bilemezsiniz. Hava kararmak üzereydi. Yarım saat kadar yanında oturdum. İkimiz de tek bir ses çıkarmadık, tek bir söz etmedik. Taksici Tekin, bir ara ürkek tavırlarla yanıma sokulup benden bir dal sigara aldı ve Osman’ın gazabına uğramaktan duyduğu endişe ile yine aynı ürkek tavırlarla koşar adım taksisine geri döndü. Osman, kendi paketini bitirdiği yetmemiş gibi, Tekin’in paketine de el koymuş. Çocuğu salmayınca da çocuk bir yere kıpırdayamamış. Teyp olarak kullandığı Tekin’in bu serseriye araba vermeyip eşlik etmesine, dizinin dibindeki bira şişelerine gözüm takıldığında bir kez daha şükür ettim. Osman, elini kaldırıp Tekin’e işaret verince, tepeye vardığımda sonuna yetiştiğim bizimkinin şarkısı bir defa daha çalmaya başladı. Murat Ak’ın, “Ayrılamıyoruz Meliha’yla” şarkısını yer gök dinledik. Şarkı bitince, Osman derin bir nefes alıp yanaklarını şişirerek geri verdi. Böylece yorulduğuna, sakinleştiğine dair işareti almış oldum. “Ne oldu aslanım?” dedim. Yanıt vermedi. Yanında duran sigara paketine uzandı, bir sigara çıkardı. Çakmak arandı, buldu. Bir sigara yaktı. Hemen ardından sigarayı sunturlu bir küfürle tepeden aşağı fırlattı. Paketten bir sigara daha çıkardı. Bu defa tersten yakmamak için dudağına götürürken dikkat etti. Sigarasından derin bir nefes alıp kolunu tafralı bir şekilde havaya savurdu ve ciğerlerindeki dumanı bir ejderha gibi püskürttü. Başımı çevirip, bakışlarımı yüzüne doğrulttum, rahatsız olana kadar da ayırmadım. Israrım netice verdi ve “Meliha” diye başladı söze. İşte hayatın orta parmağını tam da burada gördüm… Yıllarca ağır abi takılan, kendine has bir duruşu olan ve bundan zerre ödün vermeyen Kalas Osman, bu uğurda sevdiği kadını bile kaybetmişken, hayat bir gün bile çiçek götürmediği kadına, yıllar sonra da olsa o çiçekleri götürtmüştü; hem de kadının kocası tarafından gönderilen çiçekleri…








bu öykü, 
rıhtım dergi,  2021 nisan 
sayısında yayımlanmıştır.





30 Ocak 2021 Cumartesi

hasbihâl

doğru söyledim
kovuldum dokuz gönülden
yağmur yağdı, yürüdüm
yağmur dindi, yürüdüm
o yağmurlarda ıslanmadım alaattin
sırılsıklam oldum, sırılsıklam
yol ayrımlarında yalnız kalmadım
yapayalnız kaldım, yapayalnız
eksik kalışım bile eksik anlatılıyor
kızılcık şerbetlerine kandım sanılıyor

yardım ummam alaattin, nafiledir bilirim
bir dokunduğumdan bin ah işitirim
sonra öyle olur ki, yardım umduklarıma,
yardım ederken bulurum kendimi

nankörlerden kaçtım alaattin
hayırı hasenatı bıraktım
mum gibi yandım senelerce
fakat ben hep karanlıktım

bir sigara yak alaattin
bir sigara da ben yakayım
böyle olmuyor, biliyorum
her hikâyenin sonu aynı
çok sigara çok kül alaattin
çok sigara çok kül…





bu şiir

rıhtım dergi, 2021 ocak

sayısında yayımlanmıştır.


rihtimdergi.com/hasbihal

1 Ocak 2021 Cuma

 

SESİ LACİVERT GELİYORDU Çıktı!

Korona'dan sonra sahnede de izleyebileceksiniz!

Sesi Lacivert Geliyordu, Çetin ve İdil isimli iki gencin aşkını, çiftin yakın arkadaşları gözünden anlatan 4 kişilik bir tiyatro oyunudur.

Zeynep ve Mehmet, Çetin’in; Selin ve Cenk, İdil’in yakın arkadaşlarıdır.

Oyun boyunca görmediğimiz İdil-Çetin çiftini bu arkadaşlar aracılığıyla tanıyoruz. Çetin ve İdil’in tanışma hikayelerinin anlatımıyla başlayan oyun, sonrasında geçen altı yıllık bir süreci ele alıyor.

Bir dram olarak verilen aşk hikayesi, anlatan çiftlerin hayat rutinlerinde yaşadıkları gülünç olayların harmanlanmasıyla oyun içindeki komedi unsurunun da aynı oranda dengelenmesini sağlıyor. Başından sonuna kadar seyircinin dinamik tutulması planlanarak yazılan metin, olayların zaman aralıklarının uzunluğu sebebiyle çok sahneli ama hızlı geçişlerle temponun düşmesine izin verilmeyecek kadar seri bir işleyişle kotarılıyor.

Zeynep ve Mehmet’in salonu bir sahne dekoru, Selin ile Cenk’in salonu da bir başka sahne dekorudur. Oyunun sonuna kadar iki dekor kullanılırken dört oyuncu sadece final sahnesinde kullanılan bir başka dekorda (bir davette) bir araya geliyorlar. (Bu durum iki oyuncu ayrı, diğer iki oyuncu ayrı olacak şekilde prova alınmasına olanak sağlıyor.)

Edinmek isterseniz link:

https://www.kitapyurdu.com/sesilacivertgeliyordu


26 Kasım 2020 Perşembe

istifham

emekler var
ne olacaklar?
dudak mı bükeceğim?
acı bir tebessümle mi anılacaklar?
emekler var
yok sayılan
yok mu sayacağım?
hep aklımdalar

çağrı öztürk



14 Eylül 2020 Pazartesi

huzur yalnızlıkta

 

Dergilerde yayımlanan şiirlerim başta olmak üzere, şiirlerim arasından yaptığım seçki ile oluşturduğum Huzur Yalnızlıkta adlı kitabım çıktı. Okurunu bulması dileğiyle. Sağlıcakla kalın.

Edinmek isterseniz link:

1 Temmuz 2020 Çarşamba

yamyamlar apt.

sert sessiz bir adam
tek tabanca yaşıyor
mutfak tezgahında şiirler yazarak
belli ki yemek yapmayı pek sevmiyor

çayı kahvesi hep önünde
sigarayı bırakmış, başlaması an meselesi
ışıkları sabaha dek yanıyor
içindekileri söndürmüş besbelli

adımları sık, eli kolu hareketli
telefonla konuşuyor bilhassa geceleri
aralık perdesinden gözler süzülüyor
meraklı gözler yegane misafirleri

sessizlik istedikçe sesi yükseltiyorlar
yamyamlar apt. no: 10 posta adresi
yalnızca faturalar geliyor bol vergili
meclis lokantasında yemek için bile
parası kalmıyor düşünce giderleri

çağrı öztürk






bu şiir,
çerçi dergi, mayıs 2020
sayısında yayımlanmıştır.

6 Mart 2020 Cuma

yetim

bir tabanca kabzası gibi iner enseme her gün
sert, soğuk, acılı temasıyla muteber yetimlik
mezar taşı yok diye resmiyet kazanamamış
gayri resmi acılar musallat eden ebeveynlik

serde yıkımını bekleyen çıplak bina sükûneti
kapısı penceresi yok fakat yumrukları kurulu
tad alma duyusu elinden alınmış bir gençlik
yapma çiçeklere su vermek her umut ediş

çağrı öztürk





bu şiir
uluslararası PEN tarafından desteklenen edebiyat platformu
ilkyaz, mart 2020
sayısında yayımlanmıştır.

www.ilkyaz.world/cagri-ozturk

1 Şubat 2020 Cumartesi

yoğruldum

çok güzel günler heba ettim
gönüllü hapishanelerde
bir avuç türk lirası için

çok güzel şarkılar feda ettim
bağır çağır söylemek dururken
duvarlara fısıldayarak

çok güzel sevgililerden geçtim
muazzam yalanlar söyledim
kaçtım, en yürek isteyen şeyi yapıp
o gözlerden, o dudaklardan
korkak yaftasını yemeyi dahi göze alarak

tükettim istemsizce güzel olan ne varsa
çok kötü günler eda ettim
hep yalnız, hep bir başına
her bir şey dışa vurulmaya alesta iken
yine yanlış anlaşılarak, yine yanlış anlatılarak
içimi içime sığdırıp sindim
yoğruldum

çağrı öztürk







bu şiir
paragraf dergi, şubat 2020
sayısında yayımlanmıştır.

1 Ocak 2020 Çarşamba

değiştik

az kaldık
yetemez olduk artık başkalarına
unuttuk hayat koşuşturmasından
nasıl sevilir...

sağa sola sallanan başlar
hayır diyen dudaklar olduk
kurumuş betonlar üzerinde kedilerin pati izleri
avlayamadıkları kuşlar için su biriktirirken
kusursuz sandığımız planlar yaptık
her biri bir dahakine işe yarayacaktı
kül yutmayacakken isine bulandığımız yalanlar gibi

kum saatlerimizi çevirip durduk
çok çalıştık, rakamlarla ölçtük saadetimizi
yanlış anladığımızı yaymakta ustalaştık
yanlışlar doğru sanılır oldu

yağmur şırıltısını, şömine çıtırtısını
banknot hışırtısına değiştik
hâl böyle olunca, hep dahasını umunca
topladı pılısını pırtısını
gitti insanlık

çağrı öztürk








bu şiir
neyzen dergi, ocak 2020
sayısında yayımlandı.



ilk yayınlandığı günden beri bu şiirimi de seslendirmek aklımın bir ucunda duruyordu. korona günlerinde geçirdiğimiz ev karantinası bu fikri gerçekleştirebilmem için zaman sağlamış oldu. iyi dinlemeler, iyi seyirler.


1 Kasım 2019 Cuma

nil

mısır için nil ne ise
benim için de sen osun
kum ve kayadan ibaret kalbimi
taşkınlarınla ovaya dönüştürürsün
sayende ekinler veririm, hasatlar görürüm
yüzüm güler, yüzler güldürürüm

ama hayat bu olur da seni bana çok görürse
çekirge istilaları talan ederse istikbalimi
neyim var neyim yok yitirir
kimim var kimim yok kalbime gömersem
dünyanın en büyük mezarlığı olarak anılır olursa kalbim
duyduklarına kulak asma, sen çağlamaya devam et
çünkü ben iki elim kanda da olsa
yolculuğun son bulduğunda
akdeniz gibi kollarımı açmış
sana sarılmak için bekliyor olacağım

çağrı öztürk






bu şiir
rıhtım dergi, kasım 2019
sayısında yayımlanmıştır.

www.rihtimdergi.com/nil

1 Şubat 2019 Cuma

lila

yağmurdan kaçarken
doluya tutulmak gibi bir şey
sana rastlamak, yeniden sevmek
engeller var biliyorum, ben hep gidiyorum
beklerim diyorsun, bekleyemezsin lila

pervasızım
yanlış yerlerde oksijen alıp
karbondioksit veriyorum
bunları bana sen söylemiştin
sağırlar çarşısında gazeller atıp
büyük bütçeli hayaller kuruyorum
düşüp düşüp yılanlara sarılıyorum
bunları sana ben söylemiştim
anlamalısın, kimyalarımız farklı
uyuşur diyorsun, uyuşmaz lila

uykumuzdan başka neyimiz var?
uyumuyorum, sen uykusuz kalabilir misin?
geceleri otomobil çakmaklarını andırırlar
gözkapaklarımla sigaranı yakabilir misin?
tedavilere cevap vermiyor şu yazın zehri
kaç kalem tükendi elimde sayabilir misin?
bana hep hasret kalacak, bitap düşeceksin
telefon hatları kokumuzu taşımayacak
taşıdıkça ağırlaşan bir nesne hasret!
taşırım diyorsun, taşıyamazsın lila

çağrı öztürk






bu şiir
rıhtım dergi, şubat 2019
sayısında yayımlanmıştır.

www.rihtimdergi.com/lila




gidişin gidişatımı değiştirdi

gidişin gidişatımı değiştirdi sevgilim
kadeh dolduruyorum, küllük dolduruyorum
çile dolduruyorum artık
gün doğumlarını izleyecek mecal yok
gün batımlarında yürüyorum
eskisi gibi mükellef sofralar kurulmuyor
ne laf lafı açıyor ne de çeneler ağrıyor gülmekten
kadehler kalkıyor yine fakat çok az tını var artık

gidişin gidişatımı değiştirdi sevgilim
gündüz işle güçle, gece eşle dostla
şarkıyla, şiirle avunuyorum artık
ağladığın bir fotoğrafın vardı hani
bakıp bakıp güldüğümüz
onu hatırlıyorum
güldüğün fotoğrafların kalmış bende
bakıp bakıp ağlıyorum

gidişin gidişatımı değiştirdi sevgilim
karnımın tok olduğuna, sırtımın pek olduğuna
gözüme toz kaçtığına inandıramıyorum artık
senden söz açıyorlar, beni sınıyorlar
bakışlarımı pencerelere kaçırıyorum
anılar gözlerime perde çekiyorlar

gidişin gidişatımı değiştirdi sevgilim
sabrımın selamete, çabamın nihayete
fikrimin hürriyete ereceği yok artık
solmuş saksıda unuttuğun çiçek
korkarım sonum ona benzeyecek

çağrı öztürk








bu şiir
ot dergi, şubat 2019
sayısında yayımlandı.



bu şiir çok sevildi, çok paylaşıldı. özellikle son iki mısrası sosyal medyada solmuş çiçek görselleri ile dolaşıma sokuldu. youtube kanalım için mini belgeseller hazırladığımı bilen arkadaşlarımın bu şiiri seslendirmem gerektiğini öğütlemeleri ile de ortaya bu seslendirme projesi çıkmış oldu.


1 Nisan 2018 Pazar

aşk zor aşksızlık zor

birçoğu adını bilir ancak 
tadını alanlar katılacaklardır
sırf aşk için yaşanılır
şu marizlenmiş hayatta

dilimde limoni bir tat
hayat gailesinden bezgin
sabahlara düşmanken
birden mütareke oluverir
yüzünde yastık izleriyle
hayatıma girdiğinde

karşısında nefes alabilmek güç
yürek selanik
ilmiksiz boğabilir gayet tabii
ve ölümsüz de kılabilir elbet
nezih bir resital misali

aşk ne zor, aşksızlık ne zor
kendinden kaçakken
elmalar sararmış çıplak beklemekten
ağzına götüren yok
ruhlar soyunmuş sarı, benizler sarı
seven yok, sevişen yok

çağrı öztürk






bu şiir
rıhtım dergi, nisan 2018
sayısında yayımlanmıştır.

www.rihtimdergi.com/ask-zor

1 Mart 2018 Perşembe

kalem kıpırtısı

kalem kıpırdamıyorsa anlıyorum
kılı kıpırdamamış kimsenin
ne biri birini sevmiş delice
ne biri birine sövmüş dahice
kalem kıpırdamıyor, anlıyorum
kılı kıpırdamamış kimsenin

bir sokak yaz diyorum hiç değilse
at kendini o sokağa
fesleğenlerden bahset satır aralarında
hafif bir rüzgar olsun mutlak
fesleğenler salınırken kokularla yürü
bir şarkı tuttur sevdiğin bir şarkıcıdan
ne çoklar ne az söylüyorlar
yeni yeni şarkılar yaz, söylesinler
sen ellerini cebine sok, eşlik et
ıslık çalmayı bir yazamadın

bir yağmur yaz, ıslan
ahmak ol bir kez de ne olur!
çok mu ıslandın?
bir saçak altı yaz, sığın
bir kız yaz yağmur dinmeden, yaprak yeşili gözleri olan
sığındığın saçağın altına gelsin toprak kokuları eşliğinde
saçı, yüzü ıslak
sonraki nota kısmetine
ama en az fesleğenler kadar güzel kokacaktır
renkli gözlü kızlar hep güzel kokarlar
tanış, sokul, utanma
kötü yazmadıysan bir şey olmaz
adı ne olsun?

ağzındaki metalik tadı siliver yahu
çilekleri nereye yazdın?
mevsimi değilse de oldur
yeni bir gökyüzü yaz, alabildiğine mavi, bulutsuz
sen yaz, kağıt yoksa duvarlar var
mürekkep yoksa kiremit taşlar
içindekiler için bir solukta yaz
adalet yaz, özgürlük yanında geliyormuş
içerdekiler soluksuz

yaz ki kış olmasın

çağrı öztürk







bu şiir
yol dergi, mart 2018
sayısında yayımlanmıştır.

coriolis

alışıyorum
her şeye alışıyorum
bu sabah iyice emin oldum
uykumdan sıçrayarak uyanmışım
dişlerimi sıkmaktan ağzımda kan birikmiş
avuçlarımda tırnaklarımın izleri çıkmış
ve ben durmuş
duşun giderine tükürdüğüm kanın
dönüş yönünü seyredip
kuzey yarım kürede olduğumu düşündüren
o fransız’ın adını hatırlamaya çalışıyorum
kesmiyor ağrımı hiçbir ilaç
ağrıma da gitse alışıyorum

çağrı öztürk








bu şiir
kafa dergi, mart 2018 sayısında
yayımlanmıştır.
Sayfa Başına Dön